Informacje

                                                     


Poradnictwo dla rodziców i innych osób z otoczenia młodzieży niepełnosprawnej

 
W ramach projektu ,,Łódzkie Centrum Wsparcia” świadczymy darmowe porady prawne i psychologiczne.
Oferta jest skierowana do osób mieszkających w Łodzi, które w swoim otoczeniu mają osobę niepełnosprawną.
W celu uzyskania dodatkowych informacji prosimy o kontakt z numerem: 791 274 352.

Orzekanie o niepełnosprawności

W przypadku choroby dziecka, rodzice często uznają fakt jego niepełnosprawności za oczywisty i niewymagający dodatkowego potwierdzenia. Jednak warunkiem korzystania przez dziecko (i jego rodziców) z wielu uprawnień przewidzianych przepisami prawa jest stwierdzenie niepełnosprawności dziecka przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności. Z tego względu celowe jest jak najwcześniejsze załatwienie tej sprawy.

Dzieci, które nie ukończyły 16. roku życia, zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeśli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku.

Wymagane dokumenty
W celu uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności dziecka (do 16. roku życia) wymagane jest:

  •  złożenie pisemnego wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności przez przedstawiciela ustawowego, czyli rodziców (na odpowiednim druku)
  •  przedłożenie zaświadczenia lekarskiego o aktualnym stanie zdrowia dziecka, wystawionego przez lekarza leczącego (na odpowiednim druku – takie zaświadczenie jest ważne przez 30 dni od daty wystawienia)
  •  dołączenie informacji przedstawiciela ustawowego dziecka o zakresie sprawowanej opieki i pielęgnacji (na odpowiednim druku)
  •  dołączenie dokumentów medycznych potwierdzających uszkodzenie sprawności organizmu dziecka (tj. kart informacyjnych z pobytów w szpitalu, badań specjalistycznych itp.)
  •  dołączenie zaświadczenia lekarskiego o niemożności przybycia dziecka na posiedzenie składu orzekającego – w sytuacji długotrwałej lub nie rokującej poprawy choroby uniemożliwiającej osobiste przybycie (na odpowiednim druku).

Wezwanie do stawienia się w zespole powinno zostać doręczone nie później niż na 2 tygodnie przed terminem posiedzenia.

 

W posiedzeniu składu orzekającego uczestniczy obowiązkowo przedstawiciel ustawowy wraz z dzieckiem. Niestawienie się w wyznaczonym terminie na posiedzeniu powoduje pozostawienie sprawy bez rozpoznania. Jednakże w sytuacji, gdy dziecko nie może uczestniczyć w posiedzeniu składu orzekającego z powodu długotrwałej lub nie rokującej poprawy choroby, uniemożliwiającej osobiste przybycie, potwierdzonej zaświadczeniem lekarskim, badanie lekarskie może zostać przeprowadzone w miejscu pobytu dziecka. Jeżeli przewodniczący składu orzekającego uzna posiadaną dokumentację medyczną za wystarczającą do wydania oceny stanu zdrowia, opinia może być wydana bez badania lekarskiego dziecka.

Wydanie orzeczenia
Wydanie orzeczenia o niepełnosprawności powinno nastąpienie później niż w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku, a w przypadku spraw szczególnie skomplikowanych – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od tej daty. Terminy te nie mają zastosowania w przypadkach, gdy przedstawiciel ustawowy wraz z dzieckiem nie stawi się na posiedzenie składu orzekającego i usprawiedliwi swoją nieobecność w terminie 14 dni. W takim przypadku przewodniczący zespołu wyznacza nowy termin posiedzenia.

Co zawiera orzeczenie
Orzeczenie zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności zawiera m.in.:

  •  ustalony przez zespół stopień niepełnosprawności – u osób po 16. roku życia lub ustaloną niepełnosprawność – w przypadku osób przed 16. rokiem życia.
  •  ustaloną przyczynę niepełnosprawności (orzeczenie może zawierać więcej niż 1, ale nie więcej niż 3 symbole, które wpływają na zaburzenie funkcji organizmu.

Poszczególne symbole przyczyn niepełnosprawności oznaczają:
01-U– upośledzenie umysłowe
02-P– choroby psychiczne
03-L– zaburzenia głosu, mowy i choroby słuchu
04-O– choroby narządu wzroku
05-R– upośledzenie narządu ruchu
06-E– epilepsja
07-S– choroby układu oddechowego i krążenia
08-T– choroby układu pokarmowego
09-M– choroby układu moczowo-płciowego
10-N– choroby neurologiczne
11-I– inne, w tym schorzenia: endokrynologiczne, metaboliczne, zaburzenia enzymatyczne, choroby zakaźne i odzwierzęce, zeszpecenia, choroby układu krwiotwórczego.

  •  wskazania dotyczące:
        – odpowiedniego zatrudnienia
        – szkolenia (w tym specjalistycznego)
       – uczestnictwa w terapii zajęciowej
       – zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze
       – korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji
       – konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji
       – konieczność stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji
       – spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek, z którymi wiąże się możliwość uzyskania karty parkingowej przez osobę o obniżonej sprawności ruchowej
       – określenie okresu na jaki zostało wydane (niepełnosprawność dziecka orzeka się zawsze na czas określony, ale nie dłuższy niż do ukończenia przez dziecko 16. roku życia)
       – pouczenie o odwołaniu przysługującym od orzeczenia.

Orzeczenie o niepełnosprawności wydaje się na piśmie przedstawicielowi ustawowemu dziecka w terminie 14 dni od dnia posiedzenia składu orzekającego lub przesyła je przesyłką pocztową (za zwrotnym potwierdzeniem rozwoju).

Wydanie orzeczenia nie podlega opłacie.

Tryb odwoławczy
Od orzeczenia o niepełnosprawności przysługuje prawo do wniesienia odwołania. Przedstawiciel ustawowy dziecka może wnieść – w terminie 14 dni od daty odebrania orzeczenia o niepełnosprawności do wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności za pośrednictwem powiatowego/miejskiego zespołu, który wydał orzeczenie. Powiatowy zespół, który wydał orzeczenie, jest obowiązany przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy do wojewódzkiego zespołu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania. W przypadku, gdy powiatowy zespół uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, wydaje orzeczenie, w którym uchyla albo zmienia zaskarżone orzeczenie.

Od orzeczenia wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności przysługuje odwołanie do rejonowego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych – w terminie 30 dni do dnia doręczenia orzeczenia. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem wojewódzkiego zespołu, który wydał orzeczenie. W przypadku, gdy wojewódzki zespół uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, wydaje orzeczenie, w którym uchyla albo zmienia zaskarżone orzeczenie.

______________________________________________________________________________
 
Zachęcamy do zapoznania się z poradnikiem dla rodziców:
 

„Cyberprzemoc – Włącz blokadę na nękanie”poradnik dla rodziców

 

Szanowni Państwo,
 
Na teren placówki rodzice wchodzą tylko w wyjątkowych sytuacjach podyktowanych zdrowiem i funkcjonowaniem dziecka.
Zachęcamy do kontaktu telefonicznego z Pracownikami szkoły.

Szanowni Państwo,
w związku z przejściem szkoły w tryb online zamieszczamy rekomendacje dotyczące zdrowia psychicznego. To nietypowa sytuacja dla Państwa i dzieci.

Zachowanie spokoju będzie miało duży wpływ na odporność zarówno psychiczną jak i fizyczną.
Oczywiście, różnimy się między sobą i różnią się też nasze dzieci. Są takie (i mamy nadzieję, że jest ich większość), które w obecnej sytuacji czują pewne podekscytowanie, ciekawość, a nawet radość (no w końcu nie trzeba chodzić do szkoły i tyle nowych ciekawych rzeczy dzieje się wokół). 
Są jednak i takie, które z dużym niepokojem i lękiem stale sprawdzają portale informacyjne, dopytują dorosłych, poszukują informacji o zagrożeniu. Jeszcze inne, mówią: dość! – już nie mogą oglądać, słuchać, czytać i rozmawiać na temat zagrożenia koronawirusem. Wszystkie, nawet te szczęśliwe, z różnym natężeniem i częstotliwością odczuwają nieprzyjemne uczucia. Boją się…..
Ten strach, zupełnie zrozumiały w obecnej sytuacji, wymaga zaopiekowania przez nas dorosłych!
Udostępniamy kilka ogólnych wskazówek profilaktyki zdrowia psychicznego.

1. OBSERWUJMY – siebie i nasze dzieci. 
Nie tylko pod kątem infekcji, ale i tego jak emocjonalnie
radzimy sobie z otaczającą rzeczywistością. Jakie jest nasze dziecko? Jak reaguje na tę sytuację, jak reaguje na nas? Czy dopytuje? Czy unika rozmów? 
Czy sądzi, że musi nas chronić i robi dobrą minę do złej gry? Czy może (przynajmniej na razie) wygląda na to, że sytuacja go nie przeciążą? 
A jak my się zachowujemy? Czy epidemia, zagrożenie jest stale obecne w naszych rozmowach? Czy nieustannie sprawdzam wiadomości? 
Czy może unikam tematu i nie chcemy o tym rozmawiać? 
Jak nasza postawa działa na syna czy córkę?

2. BĄDŹMY GOTOWI DO ROZMOWY 
– przygotujmy sobie zestaw 3-4 rzetelnych faktów, którymi
możemy się z naszym dzieckiem podzielić. Czasem trzeba będzie powtórzyć je wielokrotnie – dzieci lubią upewniać się, że nie ściemniamy i wiemy, co mówimy. 
Bądźmy gotowi na konfrontację z fakenewsami 
(Tato, a Marcin powiedział…). Nie warto jednak przekazywać dzieciom niesprawdzonych treści, niezliczonych supertajnych informacji, czy dramatycznych nowin 
(np. Jest kolejna ofiara!). Bądźmy w tych rozmowach spokojni, opanowani i rzeczowi. Jeśli sami jesteśmy kłębkiem nerwów i mimo szczerych chęci nie udaje się nam zachować spokoju, zastanówmy się, kto z naszego otoczenia mógłby taką rozmowę przeprowadzić?
Może wujek ratownik, pielęgniarz, ciocia lekarka czy nauczycielka biologii? Ustalmy z nimi wcześniej, czego potrzebujemy i jak chcielibyśmy, aby taka rozmowa wyglądała. Fajnie jeśli jest to bliska dla naszego dziecka osoba, do której ma zaufanie, którą lubi. 
Naprawdę psycholog jest ostatnią osobą w tej kolejce! 
Wizyta u specjalisty może tylko nasilić różne lęki!

3. MÓWMY SZCZERZE NIE WIEM 
Ile to będzie trwało? Czy wszyscy zachorujemy?
Kto pierwszy umrze z naszej rodziny? Takie pytania mogą szokować, złościć. Po pierwsze, zachęcam do tego by cieszyć się, że dzieci traktują nas jako ważne źródło informacji, mają do nas zaufanie. Czasem możemy ostudzić różne niepokoje, jednak na niektóre pytania nie znamy przecież odpowiedzi (nikt z nas nie wie, ile będzie trwała ta sytuacja).
I o tej swojej niewiedzy warto szczerze mówić. 
Choć część rodziców/nauczycieli/opiekunów się tego obawia, ta szczerość buduje zaufanie!

4. ROZMAWIAJMY JAK RADZIĆ SOBIE Z LĘKIEM 
To bardzo ważna wiedza! Opowiedzmy dzieciom, co my robimy, żeby trudne myśli nie zapanowały niepodzielnie w naszej głowie (czytanie książek, oglądanie komedii, gry). Pytajmy, co im pomaga? – dzieci są w tym bardzo kreatywne i mogą nas zaskoczyć super pomysłami z których i my możemy korzystać. 
Sprawdzimy też, czego potrzebują w tej sytuacji.
Zastanówmy się, co możemy wspólnie robić, aby zachować dobry nastrój. 
Umówmy się na jakiś kod -sygnał, kiedy ktoś z członków rodziny poczuje, że ten smutek go dopada. Ustalmy, kiedy potrzebujemy samotności, a kiedy towarzystwa innych ludzi. Szczerze rozmawiajmy o tym, że i my dorośli przeżywamy trudne emocje ale znamy sposoby, aby z nimi sobie radzić! 
W tych rozmowach ważne jest zachęcanie do tropienia lęków niewypowiedzianych 
– czasem to co dzieci mają w głowie jest duuużo straszniejsze od rzeczywistości! Kiedy taki lęk ujrzy światło dzienne, traci na swojej mocy no i można się nim zaopiekować (to trochę jak z koszmarami sennymi). Jeśli to jest możliwe, dajmy dziecku czas na płacz, złość i inne trudne emocje.

5. WSKAZUJMY NA CZASOWOŚĆ PEWNYCH OGRANICZEŃ CZY ROZWIĄZAŃ 
Szczególnie dla nastolatków, obecna sytuacja może być bardzo trudna. Mogą mieć poczucie zamachu na ich podstawowe prawa i ograniczanie wolności. 
Rozmawiajmy z nimi o tym. 
Pokazujmy terminowość tych rozwiązań i to, czemu one mają służyć.

6. BĄDŹMY ODPOWIEDZIALNI 
Ta sytuacja może być świetną lekcją empatii, wrażliwości i właśnie odpowiedzialności za wspólnotę: rodzinna, klasową sąsiedzką….Nasze zachowania przecież przekładają się bezpośrednio na rozprzestrzenianie wirusa, a więc na życie i zdrowie innych ludzi.
Rozmawiajmy o tym z naszymi dziećmi!

7. NIE OSZUKUJMY – starajmy się być spokojni – nie panikujmy. Jednak kiedy rozmawiamy o rzeczach trudnych, ulegamy emocjom a przyłapuje nas na tym młody człowiek i zadaje pytanie, co się stało?
To nie odpowiadajmy NIC! Takie ucinanie rozmowy, tworzenie tajemnic, jest pożywką do karmienia lęków. Ochłońmy i nawet jeśli nie od razu, wyjaśnimy dziecku, (czasem wystarczy ogólnie: np. …ta stała obecność informacji o wirusie mnie złości, martwi czy niepokoi.)  co się stało, czego było świadkiem.

8. ZADBAJMY O POTRZEBY DZIECI 
– tak jak my potrzebujemy porozmawiać z bliskimi, koleżanką czy kolegą, nasze dzieci również tego kontaktu potrzebują! Zadbajmy o to! Rówieśnicy są strasznie ważni!
Pamiętajmy o nowych technologiach – to dobry moment, żeby z nich również korzystać.

9. UCZMY SIĘ RAZEM ZDROWYCH NAWYKÓW 
i bądźmy wzorem do naśladowania. Pokażmy i przećwiczmy, jak myć ręce, jak zasłaniać usta, jak dbać o wypoczynek, odpowiedni sen i dobry nastrój. Rozmawiajmy o tym co trudne, o potknięciach i zagrożeniach i co z nimi robić.

10. ZADBAJMY O INNYCH – a może w tej trudnej sytuacji spróbujemy zająć się czymś użytecznym? Może wspólnie z córką/synem wesprzemy słabszych, którzy potrzebują naszej pomocy.

Jednak pomagaj mądrze zachowując wszelkie środki ostrożności – zadbaj najpierw o siebie.

UNIKAJMY:
Słuchania własnych lęków! To nie są najlepsi doradcy! 
Pewnie nie da się tego zupełnie uniknąć, ale przynajmniej ważnych decyzji nie podejmujmy pod wpływem silnych emocji. One na ogół utrudniają nam
dostęp do racjonalnego działania. We mgle emocjonalnej trudno bezpiecznie wylądować.
Utożsamiania własnych emocji z emocjami syna czy córki. 
Zmuszania do rozmowy – przypominamy, że jesteśmy i że jesteśmy na rozmowę gotowi, ale czekamy na jego sygnał. 

FAKTY O KORONAWIRUSIE:

  • Wiemy, że należy bezwzględnie myć ręce; zwłaszcza po dotknięciu innych osób oraz często dotykanych przedmiotów znajdujących się w miejscach publicznych.
  • Wiemy, że bezwzględnie nie należy dotykać nieumytymi dłońmi oczu, nosa i ust.
  • Wiemy, że należy bezwzględnie kichać i kaszleć w chusteczkę jednorazową (którą od razu wyrzucamy) lub w zgięcie łokciowe.
  • Wiemy, że należy bezwzględnie pozostać w domu, jeżeli czujemy się chorzy.
  • W przypadku wysokiej gorączki, kaszlu i trudności w oddychaniu należy natychmiast skontaktować się z infolinią 800-190-590
  • Warto unikać zgromadzeń i miejsc publicznych.
  • Warto ograniczyć teraz podróżowanie transportem publicznym.

 


Szanowni Państwo,

zamknięcie szkół to nie jest prezent dla uczniów, ale dowód troski o ich bezpieczeństwo. Znaleźliśmy się w sytuacji wyjątkowej, dlatego proszę by wytłumaczyli Państwo dzieciom, jak ważne jest teraz ograniczenie kontaktów z rówieśnikami, bywanie na spotkaniach towarzyskich, w klubach czy galeriach. Rozumiem, że młodość ma swoje prawa, ale teraz świat wirtualny jest bezpieczniejszy niż realny. Tylko unikając skupisk ludzkich możemy ograniczyć rozprzestrzenianie się wirusów.

Kieruję się troską o zdrowie Państwa dzieci, proszę o zrozumienie i wsparcie.

Małgorzata Moskwa-Wodnicka, wiceprezydent Łodzi


Szanowni Państwo,

decyzją Ministra Edukacji Narodowej od 12 do 25 marca br. funkcjonowanie jednostek systemu oświaty zostaje czasowo ograniczone, w tym Zespołu Szkół Specjalnych nr 2 w Łodzi. W tym okresie  nie będziemy prowadzić zajęć dydaktyczno-wychowawczych. Szkoła w dniach 16-25 marca 2020 r. będzie zamknięta. Decyzja ta wynika z konieczności zapobiegania rozprzestrzenianiu się koronawirusa. 

W załączeniu przekazuję komunikat – proszę o uważne zapoznanie się z jego treścią o zawieszeniu zajęć.  

Zawieszenie zajęć (kliknij)

Informacje na temat tego, komu przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy na czas opieki nad dzieckiem w związku z zamknięciem szkół z powodu COVID-19 dostępne są na stronie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych: https://www.zus.pl/

Zachęcam do sprawdzania komunikatów na stronach internetowych Głównego Inspektora Sanitarnego, Ministerstwa Zdrowia i Ministerstwa Edukacji Narodowej.

 

Sebastian Zieliński 
Dyrektor

 


Komunikat Dyrektora Szkoły:

W nawiązaniu do komunikatów Głównego Inspektoratu Sanitarnego wydanych w nawiązaniu do komunikatu Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w sprawie ogłoszenia stanu zagrożenia zdrowia publicznego o znaczeniu międzynarodowym: https://gis.gov.pl/aktualnosci/komunikat-dla-podrozuiacych-nr-31-24-lutego-2020-r-opracowano-na-podstawie-danych-ecdc-oraz-who/ oraz z punktu widzenia zagrożenia epidemiologicznego koronawirusem 2019-nCoV oraz w związku z decyzją i rekomendacjami MEN i ŁKO nie zaleca się podróżowania do krajów zagrożonych epidemią koronawirusa.

Z uwagi na fakt, że sytuacja jest bardzo dynamiczna, mamy już pierwsze przypadki zachorowania w Polsce, a światowe służby sanitarne podkreślają, że trudno przewidzieć kierunki rozprzestrzeniania się wirusa, apeluję o śledzenie bieżących doniesień nt. koronawirusa przed podjęciem decyzji o wyjazdach zagranicznych uczniów, rodziców i pracowników ZSS nr 2.

Uprzejmie informuję, że na stronie MEN:

https://www.gov.pl/web/edukacja/rekomendacje-ministra-edukacji-narodowej-dla-dyrektorow-przedszkoli-szkol-i-placowek-oswiatowych ukazała się rekomendacja Ministra Edukacji Narodowej po posiedzeniu Zespołu do spraw koordynacji działań w systemie oświaty w związku z zagrożeniem wystąpienia COVID-19.

Na terenie placówki również została wdrożona wewnętrzna procedura przeciwdziałania zachorowaniom na koronawirusa.

Szanowni Państwo lepiej przeciwdziałać niż leczyć. Wierzę mocno w to, że nie będziecie Państwo przyprowadzać do szkoły dzieci przeziębionych, z kaszlem mogącym zarazić innych uczniów i Pracowników Zespołu.

Nie ma w tej chwili powodów do niepokoju.

W razie jakichkolwiek pytań, sugestii i wątpliwości zachęcam do kontaktu z dyrekcją szkoły. Jesteśmy do Państwa dyspozycji.

 

Sebastian Zieliński
Dyrektor ZSS nr w Łodzi

Zachęcamy do zapoznania się z procedurami przeciwdziałania zagrożeniom Koronawirusa:

Procedura przeciwdziałania zagrożeniom Koronawirusa

 


800 080 222
– rusza całodobowa bezpłatna infolinia
dla dzieci, młodzieży, rodziców i pedagogów

Działa już nowa, całodobowa, bezpłatna, ogólnopolska infolinia dla dzieci, młodzieży i ich opiekunów. Pod numerem telefonu 800 080 222 dzieci, młodzież, ale także rodzice, nauczyciele i pedagodzy będą mogli uzyskać profesjonalną pomoc doświadczonych psychologów, pedagogów i prawników.

Więcej informacji w linku:

Bezpłatna infolinia pomocy dla dzieci, rodziców..


Centrum Świadczeń Socjalnych – do pobrania:

Centrum świadczeń socjalnych

 

Pomoc materialna dla uczniów o charakterze socjalnym 

                                                                                                                                                                      

pomoc-materialna                                                                                                                                                                                                                                                                                           

Przydatne informacje również na stronie UMŁ w  poniższym linku                                                                                     

https://uml.lodz.pl/dla-mieszkancow/nauka-i-edukacja/stypendia/stypendia-i-zasilki-szkolne/